เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 146 กับดักแสงตะวันของราชาแห่งสุนทรียศาสตร์แบบแบ๊ดเอน
เจียงฉือยิ้มบอกหลินหว่านว่าเขาไม่มีปัญหาอะไร ทั้งสองจึงจบการสนทนาลง
ทันใดนั้น เขาก็มองไปที่หน้าต่างระบบของตัวเอง เห็นยอดคงเหลือของชีวิตที่เหลืออยู่ 1,048 วัน แล้วก็จมลงสู่ห้วงความคิด
ข้อเสนอจากผู้กำกับโหวถือเป็นเรื่องดีมหาศาล แต่ไอ้การเป็นพรีเซนเตอร์ให้ “รอยยิ้มบำบัด” นี่มันอะไรกัน?
เขาเปิดโทรศัพท์มือถือแล้วพิมพ์คำว่า “หลางเฟิง” ลงในช่องค้นหา
สิ่งที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอคือเหล่านายแบบหนุ่มที่สวมเสื้อผ้าลำลองสีสันสดใส
ภาพของตัวเองที่สวมเสื้อเชิ้ตสีชมพู พยายามฉีกยิ้มกว้างหน้ากล้องผุดขึ้นมาในหัวของเจียงฉือทันที
ความรู้สึกขนลุกซู่ที่อธิบายไม่ได้แล่นจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงกลางกระหม่อม
ความรู้สึกนี้มันยากยิ่งกว่าการให้เขาแสดงบทตัวละครที่ต้องตายก่อนรุ่งสางเสียอีก
แต่เจียงฉือไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ