กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 75 การดับสูญที่อ่อนโยนที่สุด
ผู้กำกับอู๋มองเด็กสาวที่กำลังก้มหัวขอโทษอยู่ตรงหน้า ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเขายังไม่จางหายไปไหน
เขามิได้ตำหนิเธอแม้แต่น้อย กลับก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วตบไหล่เฉียวซินรันแรงๆ
“ขอโทษอะไรกัน!”
เสียงของผู้กำกับอู๋ดังกังวาน แฝงไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจเก็บงำไว้ได้
“เมื่อกี้เธอเล่นได้ดีมาก! นั่นแหละคือซูเนี่ยน! ผู้หญิงที่ถูกใช้เป็นตัวตายตัวแทนมานานนับร้อยปี ในวินาทีสุดท้ายเธอควรจะเป็นแบบนั้นแหละ!”
เขาชี้ไปที่หน้าจอมอนิเตอร์
“เธอรีดเค้นตัวเองออกมา และเธอก็ยังบีบคั้นเจียงฉือให้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม! พวกเธอสองคนทำให้ฉากนี้สมบูรณ์แบบ!”
เฉียวซินรันเงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่ยังเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาเต็มไปด้วยความงุนงง
เธอไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น