กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 65 จบกัน! ต้นเงินต้นทองดันเหลือแค่เหรียญสลึง
หลิวกั๋วต้งพุ่งตัวไปหาเซี่ยเมิ่ง แต่กลับเบรกกะทันหันในระยะห่างเพียงหนึ่งก้าว
บนใบหน้าของเขาฉายแววคลุ้มคลั่งที่ไม่อยากจะเชื่อสายตา
“นักศึกษาเซี่ยเมิ่ง... เธอเป็นอย่างไรบ้าง?”
เพื่อนนักศึกษาโดยรอบต่างก็กรูเข้ามา ล้อมรอบด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
เซี่ยเมิ่งไม่ได้ตอบในทันที
เธอเพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินต่อไป ราวกับกำลังชะล้างฝุ่นผงที่เกาะกินมาตลอดยี่สิบปี
เนิ่นนานผ่านไป เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาที่ห่วงใยของทุกคน
มุมปากของเธอขยับขึ้นเล็กน้อย ก่อตัวเป็นเส้นโค้งที่บางเบา ทว่าจริงใจอย่างที่สุด
“อาจารย์คะ” เสียงของเธอแหบพร่าจากการร้องไห้ “หนูไม่เป็นไรค่ะ”