กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
第43章 ค่าความช้ำใจทะลุร้อย! ความปลอดภัยที่แลกมาด้วยการแสดง (ฉบับปรับปรุง)
ประโยคที่ว่า “ข้ากำลังรอใครบางคนกลับบ้าน”
เปรียบเสมือนเข็มเงินอาบยาพิษที่พุ่งเข้าปักกลางใจของเฉียวซินรันอย่างแม่นยำ
เธอพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
หลังจบการถ่ายทำ เธอถูกผู้จัดการและผู้ช่วยพยุงไปที่โซนพักผ่อน ร่างกายของเธอยังสั่นเทาไม่หยุด หยาดน้ำตาไหลรินราวกับไข่มุกที่สายสร้อยขาด กระเส็นกระสายจนไม่อาจหยุดยั้งได้
ผู้จัดการร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก ทั้งส่งน้ำทั้งพัดวี
“ซินรัน เธออย่าทำให้ฉันตกใจสิ! ก็แค่บทพูดประโยคเดียวเองไม่ใช่เหรอ? เธอเป็นอะไรไป?”
เฉียวซินรันไม่ตอบ ได้แต่ส่ายหน้าไปมาพลางกัดริมฝีปากแน่น
เธอจะอธิบายอย่างไรดี?