กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ถ้าเช่นนั้นเมื่อครู่เจ้าเปลื้องมันออกมาได้อย่างไรเล่า”
เจียงเมี่ยวเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ สีหน้าแบบที่ว่าเจ้าไม่ต้องคิดจะหลอกข้าให้ได้ ระแวดระวังอย่างยิ่ง
เซี่ยติ้งเซียวก้มมองผ้าพันแผลที่หน้าอก แล้วก็ผ้าพันแผลที่ต้นแขน อธิบาย “เมื่อครู่ตอนที่ยังไม่ได้ทายา ข้ายังไม่รู้สึกเจ็บ บัดนี้พอเมี่ยวเมี่ยวทายาให้แล้ว กลับรู้สึกเจ็บขึ้นมา”
“เพราะฉะนั้นเมี่ยวเมี่ยวช่วยข้าสวมให้หน่อยได้หรือไม่”
มองดูเซี่ยติ้งเซียวที่มีท่าทางเหมือนสุนัขน้อยน่าสงสาร หัวใจของเจียงเมี่ยวกระตุกอย่างรุนแรง นางขบเม้มกลีบปาก รู้สึกอยู่ตลอดว่าชายผู้นี้กำลังใช้กลอุบายล่อลวงนางอยู่หรืออย่างไรกัน