ตอนที่ 342 ป้ายบัญชา

“พูดอย่างนั้นก็ไม่ผิดหรอก แต่ยาต้มที่หมอเจียงสั่งนี่ขมเกินไปหรือไม่ นางแอบใส่หวงเหลียนลงไปข้างในหรือไร”

ได้ยินดังนั้น หมอเซวียจูบปากจั๊บ ๆ ก็รู้สึกว่ายาต้มนี้ขมไปสักหน่อย แต่เขาไม่ได้แสดงออกมา เอ่ยเพียงว่า “ในเมื่อเป็นยา ยิ่งขมก็ยิ่งได้ผล”

เถ้าแก่เถายังอยากโต้แย้ง พออ้าปากก็ได้กลิ่นขมของยาต้มในปากตัวเอง สุดท้ายเขาก็ปิดปากไว้ไม่ยอมให้ตัวเองอาเจียนออกมา พลางกล่าว “ช่างเถิด ช่างเถิด ข้าไปหาลูกอมอมสักหน่อยดีกว่า”

เขายังต้องเตรียมลูกอมไว้ให้มากหน่อย ยาต้มยังต้องกินอีกหลายวันเลย!

หมอเซวียมองแผ่นหลังที่วิ่งหายไปของเขา ส่ายหน้าอย่างจนใจ แอบล้วงยาเม็ดน้ำตาลออกจากอกเสื้อโยนเข้าปาก เคี้ยวกรุบกรอบจนแตก แล้วกดรสขมที่ปลายลิ้นไว้