ตอนที่ 282 ปิ่นผีเสื้ออำพัน

“เจ้ามีธุระก็ว่ามา อย่าลงมือ”

เจียงเมี่ยวขยับหลบไปข้างหนึ่งอย่างระแวดระวัง

เซี่ยติ้งเซียวยกมุมปากขึ้นเงียบ ๆ พลางพยักหน้า “ได้”

“สิ่งนี้ให้เจ้า” พูดพลางเขาล้วงของที่ห่อด้วยผ้าไหมจนมองไม่ออกว่าเป็นสิ่งใดออกมาจากอก แล้วยื่นไปตรงหน้าเจียงเมี่ยว

เจียงเมี่ยวจ้องผ้าไหมนั้น แล้วมองสีหน้าจริงจังของเขา แต่กลับไม่ยื่นมือไปรับ “นี่คือสิ่งใด”

“เจ้าคลี่ออกก็รู้เอง” เซี่ยติ้งเซียวยื่นฝ่ามือไปข้างหน้าอีกนิด เป็นเชิงให้นางคลี่ผ้าไหมออกเอง

เห็นกิริยาเช่นนี้ เจียงเมี่ยวเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่สองครั้ง สุดท้ายก็ยื่นมือไปหยิบสิ่งของในฝ่ามือเขามา พอได้มาก็มีข้อคาดเดาที่ชัดเจนในใจ