ตอนที่ 270 ใช้คนเก่งกับงานเล็กไปหน่อย

“เขาก็เป็นคน ๆ หนึ่ง” เกาต๋าส่ายหน้าอธิบาย “ตอนที่เขามา มีเพียงห่อผ้าเล็ก ๆ ใบเดียว ในนั้นมีเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งสองชุด กับแป้งแผ่นที่แข็งยิ่งกว่าหินอีกสองแผ่น แม้แต่น้ำสักอึกก็ไม่มี”

“เจ้าไม่รู้หรอก ตอนที่เขาพูด รอยแผลที่ปริแตกตรงปากของเขามีเลือดไหลไม่หยุด หน้าตาดูน่ากลัวยิ่งนัก เถ้าแก่ของสำนักนายหน้าเห็นว่าเขาเป็นใบ้ก็ไม่อยากซื้อเขาเลยสักนิด แต่พอเห็นเขาน่าสงสารขนาดนั้นก็เลยซื้อเขาไว้”

“ตั้งแต่มาอยู่ในสำนักนายหน้า ถึงจะกินไม่อุดมสมบูรณ์นัก แต่ก็อิ่มท้อง มีน้ำดื่ม และมีที่นอน คนก็เปลี่ยนไปคนละคน ต่อมาข้าไปประลองกับคนอื่นตามกติกา จึงได้รู้ว่าเขารู้วิชาหมัดเท้าอยู่หลายกระบวน ทว่ากลับเก่งยิ่งกว่าข้าเสียอีก”