กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ให้ผักสดแก่แขกโดยตรงหรือ? จะไม่ถูกด่าหรือ”
เถ้าแก่เจิงฟังแล้วตะลึงงัน
เจียงเมี่ยวหัวเราะพรืด “ไม่หรอก ถึงตอนนั้นบางทีแขกที่เข้ามาในภัตตาคารอาจอยากต้มเองก็ได้? หากมีคนทำไม่เป็น เถ้าแก่ก็ส่งเสี่ยวเอ้อร์ไปชี้แนะข้าง ๆ ได้”
“นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด สิ่งสำคัญที่สุดคือหม้อทองแดงกับเครื่องปรุง”
เถ้าแก่เจิงยิ่งฟังยิ่งงง “หม้อทองแดงข้าหาคนตีได้ แต่ตอนแรกจะตีสักกี่ใบ? แล้วเครื่องปรุงไม่ใช่ว่ามีซอสกับน้ำส้มสายชูก็พอหรือ? ไม่ได้ก็เติมเกลือกับพริกอีกหน่อยก็พอ”