ตอนที่ 240 หมู่บ้านผิงอัน (2)

“งานอะไรเล่า ผู้คนต่างก็หมกตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่เชื่อเจ้าก็ไปเคาะประตูถามทีละบ้านดูสิ รับรองว่าอยู่บ้านกันหมด” เฝิงต้าไฉโบกมือ “พวกเราก็อยากหางานทำเหมือนกัน น่าเสียดายที่หาไม่เจอเลย”

“ได้แต่รอให้ดินแห้งสักหน่อยแล้วก็เริ่มเพาะปลูก ไม่อย่างนั้นถ้าไม่ทำอะไรเลย สุดท้ายก็ต้องอดตายกันหมด”

เจียงเมี่ยวรู้สึกคอแห้งผาก “ชีวิตมันกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร”

เฝิงต้าไฉเบ้าตาแดงก่ำ มองรถม้าที่เซี่ยติ้งเซียวกำลังต้อนอยู่ไกล ๆ แล้วพูดว่า “พวกเจ้านั่งรถม้าเข้ามาในหมู่บ้าน คงมองไม่เห็นสภาพของหมู่บ้านเรากระมัง”

“เจ้าดูสิ รกร้างขนาดนี้ ถึงเวลาจะปลูกข้าวปลาย่างก็ยาก ปลูกผักก็ยาก ไม่ใช่เพราะฟ้าไม่ยอมให้ฝนตก แต่เป็นเพราะนายท่านแห่งผืนดินพิโรธ ไม่ยอมให้เราปลูก”