กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อีกสักครู่ท่านก็จะรู้เอง”
เจียงเมี่ยวจงใจปิดเป็นความลับ ทำให้หมอเซวียอยากรู้ยิ่งนัก
เซียวฝูหรงนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว หันศีรษะจ้องเจียงเมี่ยวพลางตะโกน “เจ้าเร็วเข้า”
พูดไปได้สามคำเซียวฝูหรงยังไม่ทันรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ นางเห็นเพียงหมอเซวียที่ตกตะลึง จึงเร่งว่า “เจ้ารีบปักเข็มได้แล้ว อย่ามัวชักช้า!”
คราวนี้เซียวฝูหรงจึงรู้สึกว่าผิดปกติ เหตุใดนางจึงไม่ได้ยินเสียงตนเอง? เกิดอะไรขึ้น นางเป็นใบ้ไปแล้วหรือ?
หมอเซวียตกใจเบิกตากว้าง “เจ้าไปวางยาพิษให้มันเป็นใบ้หรือ?”
เจียงเมี่ยวพูดไม่ออก ค้างไปครู่หนึ่งจึงอธิบาย “ไม่ใช่”