กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ขอเพียงพี่จิ้งหว่านชอบก็ดีแล้วเจ้าค่ะ”
เจียงเมี่ยวถอนหายใจโล่งอกแทนท่านแม่ของนาง
เพราะตอนที่ออกจากบ้าน จ้าวซิ่วอวิ๋นกระวนกระวายใจนัก กลัวเหลือเกินว่าปลอกผ้าห่มกับฉากกั้นที่นางปักเองนั้นซูจิ้งหว่านจะไม่ชอบ คาดว่าตอนนี้คงยังนั่งกังวลอยู่ที่บ้านเป็นแน่
“นี่ท่านแม่ของเจ้าปักหรือ ฝีมือปักผ้าของนางเก่งกาจนักหรือ วิธีปักเช่นนี้ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” ซูจิ้งหว่านยื่นมือไปลูบดอกโบตั๋นบนฉากกั้นที่ราวมีชีวิตเบา ๆ รวมทั้งปลอกผ้าห่มด้วย
ปักเป็นดอกโบตั๋นเหมือนกัน แต่ลวดลายที่ปักออกมากลับต่างกันสิ้นเชิงเพียงมองแวบเดียวก็ทำเอาไม่อาจละสายตาได้
ซูจิ้งหว่านมั่นใจได้เต็มสิบว่าที่เมืองหลวงไม่มีลวดลายปักเช่นนี้