ตอนที่ 216 ครั้งนี้กลับยอมประนีประนอม

เจียงชิงชิงพูดรวดเดียวจนจบ ก็พบว่าทุกคนจ้องมองนางโดยไม่พูดอะไร สายตาของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน

โดยเฉพาะสายตาของตาเฒ่าเจียง ราวกับจะเข้ามาตบนางได้ทุกเมื่อ

เจียงชิงชิงตกใจจนทั้งตัวสั่น รีบก้มหน้าลงไม่กล้าพูดอีก มือทั้งสองบิดเกลียวกันแรง ๆ ใจเต้นเร็วราวกับจะทะลุอก

ผ่านไปครู่ใหญ่ ในความเงียบสงัด เจียงเหวยเซิงก็เปิดปาก “ข้าว่านางชิงชิงพูดถูกอยู่บ้าง”

“พวกเราตัดขาดญาติกับเจ้าสามแล้วก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูกัน จะขอยืมเงินเขาสักหน่อยไว้ใช้ชีวิต ก็ไม่ใช่จะไม่คืน” แน่นอนว่าในใจเขา หากขอยืมเงินเจียงเหวยผิงได้จริง เขาต้องขอยืมสักหลายร้อยตำลึง แล้วไม่คืนแม้แต่อีแปะเดียว