ตอนที่ 170 นี่เป็นสิ่งที่เขาทำได้หรือ

อู๋อิ่งรับยาพิษมาแล้วไม่พูดพร่ำทำเพลงก็จากไป

เจียงเมี่ยวมองแผ่นหลังของเขาที่ราวกับมีเสือไล่ตามอยู่ข้างหลัง ในที่สุดก็อดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้

หางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างที่ยืนอยู่ใต้ทางเดินยาวฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มที่มุมปากของเจียงเมี่ยวก็ชะงัก นางลังเลครู่หนึ่งแล้วเดินเข้าไป “เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่”

เซี่ยติ้งเซียวจ้องมองใบหน้าของนาง ยังเห็นร่องรอยยิ้มที่หลงเหลืออยู่เล็กน้อย

“ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว กลัวว่าจะเกิดเรื่อง จึงออกมาดู”

เจียงเมี่ยวเอ่ยอือเบา ๆ “เจ้าก็ทำหน้าที่ได้ดีทีเดียว”

เซี่ยติ้งเซียวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ในฐานะผู้ช่วยของเจ้า ย่อมต้องคุ้มครองความปลอดภัยของเจ้า”