ตอนที่ 162 หิมะหยุดตก

เซี่ยติ้งเซียวแข็งทื่อไปทั้งร่าง

เขาลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้ตนอยู่ในสภาพความจำเสื่อมครึ่งหนึ่ง ในมือจะมีเงินมาจ้างคนได้ที่ไหน

เจียงเมี่ยวเห็นความตื่นตระหนกของเขาออกในพริบตา แต่มิได้แฉเขา เพียงกล่าวว่า “เงินไม่พอก็บอกข้า”

ชายผู้นี้เผยความพิลึกพิลั่นออกมาทุกท่วงที แต่ก็มิได้ก่อเรื่องเลวร้ายใด นางจึงไม่คิดจะเปิดโปงทะเลาะกับเขา แต่ไหนแต่ไรให้เขาเป็นลูกมือใต้บังคับบัญชาของตนก็ยังเหมาะดีนัก

เซี่ยติ้งเซียวถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ “ได้”

นึกถึงเวินจิ่งหรานที่กำลังตามหานาง เขาจึงลองเอ่ยถามหยั่งเชิง “ตอนกลางวันที่ข้าไปตามคน เห็นราษฎรไม่น้อยเหยียบกระดานไถเล่นอยู่กลางถนน คนอื่นที่ไม่มีกระดานไถก็พากันสอบถามว่าซื้อได้จากที่ใด”