กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“คุณหนูใหญ่ไว้ชีวิตข้า ไว้ชีวิตข้าด้วย!”
กวงซานไม่กล้าขยับ ได้แต่ร้องขอชีวิตอย่างสุดกำลัง
แต่เขาหารู้ไม่ ยิ่งเสียงขอชีวิตของเขาดังเท่าใด ความแค้นในใจเซียวฝูหรงก็ยิ่งเข้มข้นเท่านั้น แรงเหยียบของนางก็ยิ่งหนักขึ้น
จนกระทั่งนางระบายไฟโกรธในอกจนหมดสิ้นจึงปล่อยเขา
กวงซานเจ็บจนหน้าตาบิดเบี้ยว มองมือทั้งสองข้างที่เลือดเนื้อเปรอะเปื้อน ใต้ตานั้นแดงฉาน “คุณหนูใหญ่ คนผู้นั้นเป็นใครกันแน่ ผู้น้อยไม่รู้จริง ๆ ขอรับ”
“แต่ภายหลังผู้น้อยได้ยินว่าในเรือนของคุณหนูสามวันนั้นมีหมอหญิงเพิ่มมาหนึ่งคน ขออนุญาตพูดสักคำ หญิงที่ฆ่าหมาป่ากระมังคือหมอหญิงผู้นั้นขอรับ”