ตอนที่ 133 ซื่อจื่อจิ่งหราน

เวินจิ่งหราน บุตรชายสายตรงคนโตของจวิ้นอ๋องหวยหย่วน

รูปลักษณ์ภายนอกสงบเย็นดั่งลมแจ่มจันทร์กระจ่าง เป็นผู้ที่ใคร ๆ ต่างพากันกล่าวขานว่าเป็นดั่งเซียนตกสวรรค์ ไม่ว่าจะปฏิบัติต่อราษฎรหรือผู้ใด ก็เป็นเช่นนี้เสมอ เป็นท่าทีอ่อนโยนไม่แปรเปลี่ยน

แต่เวลานี้เหตุใดเจียงเมี่ยวจึงรู้สึกว่าคำพูดของคนผู้นี้กับรูปลักษณ์ภายนอกไม่เข้ากันเอาเสียเลย กลับรู้สึกถึงความแตกแยกของการเสแสร้งปิดบัง

“เงยหน้าขึ้นมา” เวินจิ่งหรานเคาะพัดพับในมือเบา ๆ ทั่วใต้หล้า ในยามเหมันต์อันหนาวเหน็บเช่นนี้ยังถือพัดพับไม่ยอมปล่อย นอกจากเขาก็ไม่มีผู้ใดอีกแล้ว

และเพราะพัดพับนี่เอง ผู้คนมากมายจึงจำฐานะของเขาได้ในเพียงชำเลืองเดียว