กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เอา! บ้านข้ามีลูกชายสองคน ข้าต้องการสองอัน! คนละอัน! ไม่เช่นนั้นต้องตีกันแน่!”
“ข้าก็เอา! ข้าเล่นเอง! ของสนุกเช่นนี้ ต้องเอาไว้ให้ตัวเองก่อน”
“และก็ข้าด้วย ข้าก็เอา”
“ข้าก็เอา…”
เสียงร้องขอซื้อติดกันกว่าสิบเสียง เจียงเจิ่นหงกวาดตามองไปแล้วครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงว่า “เอาเช่นนี้เถิด อีกห้าวันยังที่เดิมนี้ ข้าจะนำกระดานไถมาให้เพียงพอ พวกเจ้าผู้ใดต้องการก็มาซื้อตอนนั้นเป็นอย่างไร”
“วันนี้ของไม่มีจริง ๆ!”
รอห้าวัน ทุกคนพอรับได้
ในที่สุดก็เกลี้ยกล่อมราษฎรให้จากไปได้ เจียงเจิ่นหงไม่หยุดพัก หันกลับวิ่งกลับไปทันที โดยหนีบกระดานไถไว้ใต้รักแร้
“กลับมาเร็วเช่นนี้?” จ้าวซิ่วอวิ๋นประหลาดใจ