กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ข้าช่างดูแคลนเจ้าเสียจริง”
ตอนนี้พระสนมลี่รู้สึกเสียใจอยู่บ้างกับความดูแคลนที่มีต่อเจียงเมี่ยวในครั้งแรกที่ได้เห็น นางคิดในใจว่าคนเรามิอาจตัดสินกันเพียงรูปลักษณ์ภายนอกได้จริง ๆ
“วันละหนึ่งถ้วยก็พอเพคะ อีกสามวันข้าน้อยจะเข้าพระราชวังมาอีกครั้ง เพื่อปรับใบสั่งยาใหม่ให้ท่านตามการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย” เจียงเมี่ยวเตือนนาง
“ในช่วงนี้ขอให้ท่านรักษากายใจให้เบิกบาน หากจะเสวยสิ่งอื่นใด ก็ขอให้แม่นางโต้วโข่วยื่นมือช่วยจับตามากสักหน่อย”
เจียงเมี่ยวแทบจะพูดออกไปว่า อย่าให้ผู้ใดอาศัยช่องว่างวางยาพิษอีกเลย มิเช่นนั้นแม้เทพเซียนต้าหลัวลงมาก็ช่วยไว้ไม่ได้แล้ว