กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ไม่รู้”
เสี่ยวลวี่พลิกตัวกลับ “แต่เพราะเขา ข้าจึงตื่นขึ้นจากพลังที่ฟื้นคืนมา”
ไม่ได้คำตอบจากมัน เจียงเมี่ยวจึงเลิกคาดเดา
ออกจากมิติมาเห็นท่านแม่กับน้องสาวยังอ่านหนังสืออยู่ เจียงเมี่ยวจนใจเหลือบมองท้องฟ้าที่มืดลงนอกหน้าต่างแล้วกล่าว “ท่านแม่ ท้องฟ้าใกล้มืดแล้ว”
จ้าวซิ่วอวิ๋นเพิ่งรู้ตัวรีบปิดหนังสือแล้วกล่าว “ท่านแม่อ่านเพลินเกินไป ลืมเวลาไปเลย”
“ท่านแม่จะไปทำอาหารให้พวกเจ้า อยากกินอะไรหรือ”
เจียงเมี่ยวกอดแขนนาง “ท่านแม่ทำอะไรข้าก็ชอบกิน ข้าจะไปครัวกับท่าน”
แล้วหันไปมองเจียงเยวี่ยห่าวที่ยังอ่านหนังสือนิทาน “เยวี่ยห่าว อ่านอีกสักครู่ก็หยุดพักสายตาสักหน่อย เดี๋ยวมานี่กินข้าวนะ”