กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อเจียงเมี่ยวอ้อมไปอ้อมมาจนในที่สุดก็พบร้านที่เสี่ยวเอ้อร์บอกไว้ ฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลงแล้ว เสียงลมและหิมะหวีดหวิวหนักกว่าเดิม หนาวจนนางตัวสั่น
ไม่ทันสนใจสิ่งอื่น เจียงเมี่ยวรีบเคาะประตู
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังจากไกลเข้ามาใกล้ถึงหน้าประตู “ใครหรือ”
“ข้ามาซื้อเครื่องเรือนเจ้าค่ะ”
สิ้นเสียง ด้านหลังประตูก็เงียบไป กำลังที่เจียงเมี่ยวคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่คิดจะเปิดประตู ประตูใหญ่กลับเปิดออก “เข้ามาเถิด”
เมื่อเข้ามาในลาน สายตาของเจียงเมี่ยวก็หยุดอยู่ที่ไม้ชนิดต่าง ๆ ที่วางอยู่บนแผ่นกระดาน ข้างบนปูด้วยผ้าผืนหนึ่งและหญ้าแห้ง เห็นได้ชัดว่าเพื่อกันไม่ให้หิมะหนักกัดกร่อน