กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงเมี่ยวเลิกคิ้วขึ้นเบา ๆ “น่าจะได้”
ผู้ใหญ่บ้านเถียนชะงัก “อะไรคือ น่าจะได้ หรือ น่าจะไม่ได้ เล่า? มาอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านแล้วเจ้ายังปิดบังอำพรางอีกหรือ? ที่นี่ไม่มีใคร ไม่มีใครได้ยินหรอก!”
ได้ยินคำนี้ เจียงเมี่ยวก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ “เสื้อไหมพรมเพิ่งเริ่มถัก ต้องรอให้ท่านน้าพวกนั้นถักจนเสร็จทั้งหมดก็ยังต้องใช้เวลาอีกหลายวัน จะได้เงินหรือไม่นั้นยังต้องดูว่าพอส่งเสื้อไหมพรมไปตำบลชิงเฟิงกับเมืองหลวงแล้วจะมีใครสนใจหรือไม่”
“ถ้ามีคนสนใจก็ได้เงิน ถ้าไม่มีก็ไม่ได้”
ได้ยินเช่นนี้ ผู้ใหญ่บ้านเถียนจึงรู้ว่าตนเองใจร้อนเกินไป ถอนหายใจเบา ๆ พลางกล่าว “ข้าใจร้อนเกินไปเอง”