กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ยามนี้ เจียงเหวยผิงทั้งสี่คนที่ถูกยายเฒ่าเจียงและพวกสาปแช่งให้ไปตาย ต่างสะพายตะกร้าหวายมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง
เมืองอวิ๋นกู่ห่างไกลจากเมืองหลวงนัก หากอาศัยเพียงสองเท้าเดิน อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งปี และนี่คือกรณีที่เดินไม่หยุดทั้งกลางวัน
“ท่านพ่อท่านแม่ หากน้องสาวยังมีชีวิตอยู่ นางต้องไปเมืองหลวงแน่นอน” จู่ ๆ เจียงเจิ่นหงก็เอ่ยขึ้น
เจียงเหวยผิงพยักหน้า มองตะกร้าหวายของเขา ซึ่งในนั้นมีธัญพืชหยาบที่เถียนถงชุนให้เมื่อคืนวางอยู่ครึ่งหนึ่ง “ไม่ต้องห่วง ก่อนหน้านี้ท่านพ่อท่านแม่พร่ำบอกน้องสาวของเจ้าอยู่เสมอว่า หากหลงทางก็ให้ไปเมืองหลวง นางต้องจำได้แน่”