กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฤดูร้อนแห่งรัชศกเยี่ยนชิ่งปีที่สิบสี่
ดวงอาทิตย์แผดเผาผืนแผ่นดิน รอยแตกแห้งแตกระแหงแผ่ขยายไปทั่วราวกับใยแมงมุม
“ท่านแม่ คนโง่ผู้นี้ไม่รู้ว่าตายหรือยัง พวกเราอย่าไปยุ่งกับนางเลยดีกว่า หากโจรภูเขาหันกลับมา คนทั้งหมู่บ้านเราก็ไม่พอให้พวกมันฆ่า รีบหนีเถิดขอรับ”
“ควรทิ้งคนโง่กับลูกนอกรีตนี้มาตั้งนานแล้ว เสียข้าวเปลือกของข้ามากมาย ตายไปเสียได้ก็ดี พวกเราไป!”
“แต่หากครอบครัวเจ้าสามรู้ว่าพวกเราเป็นคนทิ้งคนโง่ไว้ จะทำอย่างไรขอรับ”
“ครอบครัวเจ้าสามไม่รู้หนีไปที่ใดแล้ว ไม่ต้องสนใจแล้วเจ้าค่ะ”
เสียงเอะอะโวยวายค่อย ๆ ห่างออกไป จนกระทั่งเลือนหายสิ้น