กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 146 ในที่สุดก็สงบเสียที
ชาวบ้านรอบ ๆ ต่างพากันมองหน้าเลิ่กลั่ก การที่พูดตรง ๆ ว่าไม่ต้องให้ของขวัญแบบนี้ สรุปแล้วควรจะให้หรือไม่ให้กันแน่?
บางคนถึงกับกลัวว่า ที่กู้อันปังพูดแบบนี้เป็นการเตือนให้ทุกคนต้องเอาของขวัญมาให้หรือเปล่า?
“ที่ฉันบอกว่าไม่ต้องให้ก็คือไม่ต้องให้ พวกนายอย่ามาตีความหมายผิด ๆ นะ” กู้อันปังเน้นย้ำเรื่องนี้อย่างจริงจัง
จากนั้นก็มีคนตั้งคำถามขึ้นมา “แล้วหัวหน้ากองการผลิตครับ คนที่เคยทำในโรงงานขนาดเล็กมาก่อนหน้านี้อย่างพวกเราล่ะจะทำยังไง?”
“ถึงตอนนั้นทุกคนก็จะได้ไปที่คอมมูน ในฐานะที่พวกนายเป็นพนักงานเก่าที่เข้าใจเทคนิคดีที่สุด ตอนรับสมัครงานก็จะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ”
“แล้วเจ้าสี่บ้านหัวหน้าล่ะ? ไหนจะลูกสาวบ้านหัวหน้าอีกล่ะ? ถึงตอนนั้นจะไม่เข้าโรงงานเหรอ?”