กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 109 ฉันเป็นผู้ชายหัวโบราณ
ทว่าเนื่องจากยังตกลงราคากันไม่ได้ กู้เจ๋อหมิงจึงยังคงเจรจาต่อไป คาดว่าน่าจะใกล้ได้ข้อสรุปแล้ว
ช่วงบ่ายกู้ซืออวี๋เดินดูรอบ ๆ บริเวณนี้แล้ว เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไรก็เตรียมตัวกลับบ้าน เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกคนมาขวางทางไว้กลางคัน
เด็ก ๆ ไม่รู้ว่าวิ่งไปเล่นที่ไหนกันตั้งนานแล้ว ตอนนี้จึงมีเพียงกู้ซืออวี๋อยู่คนเดียว
เมื่อเห็นผู้ชายที่จู่ ๆ ก็โผล่พรวดออกมา กู้ซืออวี๋ก็ตกใจเช่นกัน
“คุณเป็นใคร?” กู้ซืออวี๋ขมวดคิ้วมองผู้ชายหน้าขาวราวกับแมงดาตรงหน้า เขาดูอ่อนแอมาก และไม่รู้ทำไมเวลาที่เขามองคนอื่น สีหน้าถึงได้ดูโรคจิตพิกลจนคนมองรู้สึกอึดอัด