บทที่ 92 นายไม่กลัวว่าจะเกิดเรื่องถึงตายหรือไง

บทที่ 92 นายไม่กลัวว่าจะเกิดเรื่องถึงตายหรือไง

เธอลองนึกถึงบ้านของตัวเองในเมือง เป็นแค่พื้นที่ที่ใช้ม่านกั้นไว้เท่านั้น พวกพี่ชายห้องข้างๆ ขยับตัว พลิกตัว หรือกรน เธอล้วนได้ยินชัดเจน

ลองดูของกู้ซืออวี๋สิ ลงไปกลิ้งบนนั้นทั้งตัวยังได้เลย

แถมยังตกแต่งซะสวยงาม ผ้าปูที่นอนก็เป็นลายดอกไม้เล็กๆ

เมื่อกี้เธอยังเปิดตู้เสื้อผ้าดูแวบหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าข้างในจะมีเสื้อผ้าสวยๆ เยอะขนาดนี้ คราวนี้ยิ่งอิจฉาเข้าไปใหญ่

ถึงขั้นเห็นโต๊ะเครื่องแป้งด้วยซ้ำ โอ้โห!

บนนั้นยังมีหยาซวง และขวดกระปุกต่างๆ ที่เธอไม่รู้จัก ดูเหมือนของที่มีขายเฉพาะในร้านค้ามิตรภาพเท่านั้น เธออิจฉาจนขอบตาแดงก่ำไปหมด