บทที่ 56 มีแต่แกแหละที่ปากหวาน

บทที่ 56 มีแต่แกแหละที่ปากหวาน

กู้เจ๋อหมิงจำต้องอธิบายอยู่ด้านข้าง “ไม่ใช่ครับ ๆ นี่เป็นอาหารที่พวกเราทำกันเอง แฮะ ๆ~”

พูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อ ร้านอาหารของรัฐบ้านไหนเขาปล่อยให้ลูกค้าเข้าไปผัดกับข้าวเองกัน

แต่ถ้าไม่ผัดเอง ของเค็มปี๋ขนาดนั้นก็กินไม่ลง กู้ซืออวี๋จะยอมปล่อยให้ตัวเองหิวได้ยังไงใช่ไหมล่ะ?

ตอนนี้ในท้องมีเด็กอยู่ เธอจึงรู้สึกว่าตัวเองจะทนหิวไม่ได้เด็ดขาด

เพื่อให้ตอนขากลับไม่หิวท้องกิ่ว เธอถึงได้เข้าไปทำอาหารเอง

ตอนนี้ทุกคนต่างพากันบอกว่าอาหารหอมฉุย แถมยังบอกให้พ่อครัวคนใหม่ไปทำอาหารซะงั้น

พ่อครัววังที่เพิ่งเดินออกมาจากด้านในเห็นภาพนี้เข้าก็ถึงกับเงียบไป

เขาเกิดความคิดเป็นครั้งที่ร้อยแปดพันเก้าว่าตัวเองยังเหมาะจะอยู่ร้านอาหารของรัฐต่อไปไหม