บทที่ 52 สวมบทนักขาย

บทที่ 52 สวมบทนักขาย

“เรื่องนั้นพูดยาก ระยะทางตั้งไกลขนาดนี้ เงินหนึ่งถึงสองพันหยวนคงต้องมีแน่ ๆ ใช่ไหมล่ะ? แต่กองการผลิตของพวกเรายากจนมาตลอด ไม่มีทางหาเงินได้เยอะขนาดนี้หรอก” กู้ซิวหย่วนคราวก่อนช่วยกู้ซืออวี๋ไปถามราคาปูนทราย จึงรู้ราคาชัดเจนหน่อย

แต่ราคาที่บอกมานี้ กองการผลิตของพวกเขาก็ไม่รู้ว่าต้องเก็บหอมรอมริบอีกนานแค่ไหนถึงจะหาเงินได้มากขนาดนั้น

“ไม่เป็นไรค่ะ ถึงอย่างไรก็ย่อมมีความหวัง!”

กู้ซืออวี๋ในตอนนี้ยังมีสภาพจิตใจไม่เลวทีเดียว

อย่างไรเสียคนเราก็เป็นคนคิดหาวิธีแก้ปัญหาเอง ครั้งนี้เธอยังพกชามาเพิ่มอีกหน่อย หากตกลงกับทางสหกรณ์จัดหาและจำหน่ายไม่ได้ ก็ยังมีทางเลือกอื่น

ที่เดียวไม่ได้ผลก็ลองดูอีกหลาย ๆ ที่ จะต้องมีคนยินดีลองดูบ้างแหละ