บทที่ 43 บ้านนายไม่ได้กินเนื้อทุกมื้อเหรอ ไม่อยากกินงั้นสิ?

บทที่ 43 บ้านนายไม่ได้กินเนื้อทุกมื้อเหรอ ไม่อยากกินงั้นสิ?

ระหว่างที่คุยกันอยู่นี้ อาหารบนโต๊ะก็ถูกกินไปจนเกือบหมดแล้ว

จนกระทั่งอาหารบนโต๊ะถูกกินเกลี้ยง เด็ก ๆ หลายคนถึงยอมละสายตากลับมาด้วยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ

ก่อนหน้านี้ยังไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้ลุงใหญ่กู้ชักจะรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาบ้างแล้ว

คนที่ไม่รู้คงคิดว่าบ้านพวกเขาใช้งานเด็ก ๆ หนักหนาเหลือเกิน

ถึงได้ทำให้เด็กมีสภาพไม่ได้เรื่องแบบนี้?

เอาแต่มองคนอื่นกินข้าวตาละห้อย พอคิดว่าน้องชายตัวเองที่เป็นหัวหน้ากองการผลิตมาพูดว่าเขาไม่ขยัน ในใจก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

พูดราวกับว่าเรื่องแบบนี้เขาคิดอยากจะทำก็ทำได้งั้นแหละ