กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 373 บังเอิญเจอผู้ป่วยมะเร็งกระเพาะระยะสุดท้ายที่โรงพยาบาลเสียเหอ
“รู้งี้เมื่อวานไม่ให้แป้งสองถุงนั้นไปก็ดี กินเนื้อหมูกันแล้วยังไม่ยอมบอกสักคำ!”
ได้ยินจางฝูเซิงพูด จางเหยี่ยนก็อดหัวเราะไม่ได้
'ประโยคท้ายนี่แหละของจริง!'
หมู่บ้านเอาหมูอ้วน ๆ หลายตัวที่เลี้ยงรวมกันไว้มาฆ่ากิน แต่ไม่ยอมบอกจางฝูเซิงสักคำ
นี่มันไม่ต่างอะไรกับการไม่นับเขาเป็นคนของหมู่บ้านจางเจียอวี่เลย
“ใช่สิ อย่างน้อยส่งขาหมูมาสักสองสามขาก็ยังดี!” จางเหยี่ยนพูดพลางยิ้มเห็นด้วย