เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 จวนซานจากไป
“พี่จางครับ คอร์สอบรมแพทย์แผนจีนนี้รับทั้งหมดกี่คนครับ” หลี่เจวียนตาวาว รีบถามขึ้น
“จำนวนประมาณสี่สิบถึงห้าสิบคน ไม่เกินห้าสิบคน ทางโรงพยาบาลซีเฉิงเขากำหนดมาแล้ว ยี่สิบคน”
คำพูดของจางเหยี่ยนเหมือนก้อนหินที่โยนลงน้ำ กระเพื่อมเป็นวงซ้อน ๆ
พอจางเหยี่ยนพูดจบก็ตั้งใจอ่านหนังสือเรียนต่อ ส่วนจ้าวเซิ่งลี่กับพวกอีกสี่คน นอกจากเหลียงเยี่ยนแล้ว คนอื่นแทบไม่มีใจอ่านหนังสือเลย
ยุคนี้ขอแค่มีทะเบียนบ้านในเมือง หางานไม่ยาก พอถึงวัย ไม่เรียนหนังสือแล้ว ไปแจ้งชื่อที่เขตชุมชน เขตชุมชนก็จัดหาให้เอง
แต่ถึงจะเป็นการจัดหางานเหมือนกัน ก็ยังแบ่งเป็นชั้นเป็นวรรณะ มีเส้นสายก็ได้งานดี ไม่มีเส้นสายก็ได้แต่ทำงานหนัก เหนื่อย และไม่มีอนาคต
ฉะนั้น ถึงจ้าวเซิ่งลี่ เฉียนหงอิง หลี่เจวียน เสี่ยวหยวน พวกเขาจะเป็นคนเมือง และที่บ้านก็มีญาติที่ห่วงอยู่เหมือนกัน ต่างก็ต้องการงาน ต้องการงานที่ดีสักหน่อย