เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 94 คำฝากฝังข้ามกาลเวลา
“พี่เอ๊ย เจ้าของร้านเขาก็แค่อยากขอบคุณน่ะ วันนี้พี่ดื่มให้เต็มที่เลย พอเสร็จเรื่องนี้ก็ถือว่าจบกัน”
“ต่อไปมาดื่มอีก ก็จ่ายเงินตามปกติ” จ้าวฉางเซิงพูดพลางยิ้มประโยคหนึ่ง
“มา พี่จ้าว วันนี้ผมขอยืมเหล้าของเจ้าของร้านเป็นน้ำใจแทนตัวผม ขอบคุณพี่นะครับ!” จางเหยี่ยนยกแก้วเหล้าขึ้นหาจ้าวฉางเซิง
“น้องเอ๊ย พูดแบบนี้ก็เห็นกันเป็นคนนอกแล้ว พวกเราเป็นพี่น้องกัน จะต้องพูดคำว่าขอบคุณกันด้วยเหรอ? น้องชายของนายก็คือน้องชายของฉัน”
“ในเมื่อฝากไว้กับฉันแล้ว ฉันจะดูแลไม่ดีได้ยังไงล่ะ?” จ้าวฉางเซิงพูดพลางยิ้ม
“เอาละ! น้องชายสองคนที่ไม่เอาไหน ทำให้พี่ต้องลำบากใจ พี่น้องเราสองคนไม่ต้องพูดอะไรกันมากแล้ว อยู่ในเหล้าแก้วนี้หมดแล้ว ดื่มให้หมดแก้วเลย” จางเหยี่ยนชนแก้วกับจ้าวฉางเซิง แล้วแหงนหน้าดื่มจนเกลี้ยง
แล้วก็ไม่ได้พูดเรื่องจางผิงกับจางอันต่อ
บางเรื่องแค่แตะ ๆ พอ
หลังจากนั้น สองคนก็คุยเรื่องเก่า ๆ ของปักกิ่ง ส่วนใหญ่จ้าวฉางเซิงเป็นคนเล่า จางเหยี่ยนเป็นคนฟัง