เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 464 กิน กิน แล้วก็กิน
ตอนที่ 464 กิน กิน แล้วก็กิน......
เมืองไป่เว่ยสมกับเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งภัตตาคารที่เลื่องชื่อไปทั่วต้าฮวงอย่างแท้จริง ติดต่อกันหลายวันมานี้ ล้วนทำให้เย่ฉางชิงและจิ่นหลีเพลิดเพลินจนลืมทางกลับ และยังคงรู้สึกไม่เต็มอิ่ม
คนทั้งสองเปรียบเสมือนนักท่องเที่ยวที่แสนธรรมดาสามัญที่สุด จูงมือเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยต่างๆ ที่ตั้งชื่อตามอาหารเลิศรส เพื่อตามรอยลิ้มลองอาหารขึ้นชื่อนานาชนิด
อาหารเลิศรสนานัปการล้วนถูกส่งเข้าปาก ในจำนวนนั้นมีทั้งของว่างทานเล่น และอาหารมื้อหลักครบครัน
พวกเขาเคยไปต่อแถวรอคอยขาหมูอำพันสะท้อนแสงอัสดงที่เพิ่งยกออกจากเตาร้อนๆ ในร้านเก่าแก่ตระกูลหลี่บนถนนขาหมูใหญ่
ขาหมูชิ้นนั้นถูกตุ๋นจนเปื่อยนุ่มร่อนออกจากกระดูก สีของหนังขาหมูใสกระจ่างมันวาวราวกับอำพัน เนื้อด้านในนุ่มละมุนสีชมพูระเรื่อ เพียงเข้าปากก็ละลายในทันที ท่ามกลางกลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อกลับแฝงไว้ด้วยความหวานสดชื่นอันเลือนรางของผลไม้วิญญาณ ราวกับรสชาติอันวิจิตรงดงามยามแสงอัสดงสาดส่อง มันเยิ้มทว่าไม่เลี่ยน จนทำให้เย่ฉางชิงกินติดต่อกันถึงสามขาจึงจะพอหายอยาก