เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 409 คำบอกเล่าของหวังฟู่กุ้ย
ตอนที่ 409 คำบอกเล่าของหวังฟู่กุ้ย......
ข้ามีนามว่าหวังฟู่กุ้ย เป็นพลทหารชั้นผู้น้อยผู้หนึ่งของแคว้นเฮยซาน
ในยามนี้ ข้านอนแผ่อยู่บนพื้นโคลนอันเย็นเยียบ หน้าท้องถูกแทงทะลุเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ เลือดอุ่นๆ และลำไส้ไหลทะลักออกมาพร้อมกัน ไม่ว่าจะเอามือกดปิดไว้เช่นไรก็ไม่อาจห้ามได้
รอบกายเต็มไปด้วยซากศพคนตาย กลิ่นคาวเลือดผสมปนเปกับกลิ่นสาบดินโคลน ฉุนกึกจนชวนให้อาเจียน ทว่าข้ากลับไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะอาเจียนออกมาแล้ว
ท้องฟ้ามืดครึ้มขมุกขมัว ราวกับฝนกำลังจะตกลงมา อีกทั้งยังดูราวกับถูกควันไฟสงครามและไอแห่งความตายเข้าปกคลุมไว้จนมิด
ในหูอื้ออึงดังหึ่งๆ ไปหมด ที่ไกลออกไปดูเหมือนจะยังคงมีเสียงโห่ร้องเข่นฆ่าดังแว่วมา ทว่าก็ดูราวกับหลงเหลือเพียงเสียงสายลมหวีดหวิวพัดผ่านพงหญ้ารกร้างเท่านั้น
หนาว ความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าถึงกระดูก เริ่มแผ่ซ่านออกจากปากแผล ลุกลามไปทั่วทั้งสรรพางค์กายทีละน้อย
ข้ารู้ดีว่า ข้าคงไม่รอดแล้ว