เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 316 ฟ้าดินไม่ยุติธรรมมาแต่เดิม
......
“ทะ……ทำไมกัน……”
เยวี่ยจื้อเปล่งเสียงแหบพร่าราวกับเครื่องสูบลมที่ชำรุด ในดวงตาหลั่งน้ำตาสีโลหิตขุ่นมัวออกมา “ข้า……ข้าเยวี่ยจื้อ บำเพ็ญเพียรหนึ่งพันปี! ระมัดระวังทุกฝีก้าว! วางแผนการนับไม่ถ้วน! เหตุใด……เหตุใดมีเพียงข้าที่ไม่อาจเลื่อนขั้นสู่ขอบเขตข้ามทัณฑ์สวรรค์ได้?! เหตุใดวิถีสวรรค์จึงไม่ยุติธรรมถึงเพียงนี้?!!”
จิ่นหลีเฝ้ามองอย่างเงียบเชียบมาโดยตลอด ในที่สุดยามนี้จึงส่ายศีรษะเบาๆ “เจ้ากลืนกินสรรพชีวิตมากเกินไป หนี้บาปพัวพันกาย จิตเต๋าแปดเปื้อนฝุ่นธุลีไปนานแล้ว จิตใจยิ่งถูกวิชาชั่วร้ายกัดกร่อนบิดเบือนจนลุ่มหลงเข้าสู่วิถีมาร”
“จิตใจเช่นนี้ มัวแต่ดิ้นรนไขว่คว้าปล้นชิงพลังจากภายนอก หลงลืมรากฐานแห่งการบำเพ็ญเพียร จะหยั่งรู้ฟ้าดินและก้าวข้ามคอขวดแห่งการข้ามทัณฑ์สวรรค์ที่ไต่ถามจิตใจและมรรคาได้อย่างไร? หากคิดจะทะลวงผ่านขอบเขตข้ามทัณฑ์สวรรค์ ย่อมยากเย็นแสนเข็ญเป็นธรรมดา……”