เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 272 วาดภาพให้ข้าสักภาพเถิด
แน่นอนว่าจิ่นหลีมิได้จมดิ่งอยู่กับการบำเพ็ญเพียรจนไม่สนใจเรื่องราวภายนอกเสียทีเดียว
นางย่อมรู้ซึ้งถึงจิตใจของเย่ฉางชิงเป็นอย่างดี ยามว่างเว้นจากการบำเพ็ญเพียร นางมักจะดึงสติตนเองออกมาจากการหยั่งรู้อันล้ำลึกชั่วครู่เสมอ
ยื่นมือออกไปลูบศีรษะใบหญ้าที่ให้สัมผัสยอดเยี่ยมของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ หรือไม่ก็โอบกอดเขาเบาๆ สักครา
ทุกครั้งที่สัมผัสใกล้ชิด ล้วนตามมาด้วยเสียงร้องอย่างเกินจริงของเย่ฉางชิงที่ว่า "พี่สาวอาหลีดีที่สุดเลย!" และเสียงบ่นในใจอันบ้าคลั่งที่ดังรัวไม่หยุดว่า "ได้แนบชิดแล้ว! ได้แนบชิดอีกแล้ว!"
การสัมผัสอันละเอียดอ่อนและเปี่ยมด้วยไออุ่นเหล่านี้ ประดุจก้อนกรวดเม็ดเล็กที่โยนลงสู่ผิวน้ำอันสงบนิ่ง สามารถสร้างระลอกคลื่นแผ่ขยายเป็นวงกว้างในใจของเย่ฉางชิงได้เสมอ