เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 255 มีวาสนากับพุทธะแห่งข้า
รอคอยอยู่นานเท่าใดไม่ทราบ ภายในประตูข้างก็พลันดังเสียงฝีเท้าอันสุขุมมั่นคงและเป็นจังหวะจะโคนแว่วเข้ามา
บานประตูถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง
ผู้ที่เดินนำออกมาเป็นคนแรกคือหลวงจีนเฒ่าผู้สวมจีวรสีแดงสดปักขอบด้วยดิ้นทองรูปหนึ่ง
ใบหน้าของเขาซูบผอมคมสัน คิ้วเรียวยาวยาวขาวโพลนดุจหิมะแทบจะห้อยย้อยลงมาถึงโหนกแก้ม ดวงตาคู่หนึ่งสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นดุจบ่อน้ำโบราณและห้วงน้ำลึก ทว่ากลับราวกับสามารถหยั่งรู้จิตใจผู้คนได้ทะลุปรุโปร่ง
ในมือของเขาหมุนคลึงประคำหยกใสกระจ่างที่แฝงแสงพุทธะไหลเวียนอยู่รำไร ทุกย่างก้าวที่ก้าวเดินล้วนเปี่ยมด้วยท่วงท่าอันน่าเกรงขามที่ยากจะบรรยาย นั่นก็คือเจ้าอาวาสแห่งวัดหลิงเจวี๋ย—ไต้ซือฮุ่ยหมิง นั่นเอง
เบื้องหลังของเขา มีพระต้อนรับแขกรูปที่เข้าไปส่งข่าวเมื่อครู่เดินตามมา พร้อมด้วยหลวงจีนเฒ่าอีกสองรูปที่มีกลิ่นอายพลังลึกล้ำและแววตาคมกล้าไม่แพ้กัน เห็นได้ชัดว่าเป็นบุคคลระดับผู้อาวุโสภายในอารามเช่นกัน
สายตาของเจ้าอาวาสฮุ่ยหมิงจับจ้องลงบนถุงเก็บสัตว์อสูรที่ยังคงขยับยุกยิกเบาๆ ใบนั้นเป็นอันดับแรก ในดวงตาที่สงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณพาดผ่านประกายความพึงพอใจอันบางเบาจนแทบไม่อาจสังเกตเห็น