กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 242 หมู่มวลเซียนเรียงรายดุจต้นป่าน
......
เร่งเดินทางติดต่อกันสามวัน ข้ามผ่านทะเลทรายโกบีและเนินทรายอันรกร้างว่างเปล่านับไม่ถ้วน
เย่ฉางชิงมิได้หยุดพักแม้แต่ชั่วขณะ คอยระวังแผ่นหลังให้แก่จิ่นหลีอย่างเอาใจใส่ นานๆ ครั้งก็เอ่ยถ้อยคำหวานซึ้งออกมาสักประโยคสองประโยค นับว่าสำราญใจไม่น้อยเลยทีเดียว
ครั้นสุดปลายสายตาบนเส้นขอบฟ้าปรากฏโครงร่างของมหานครขนาดมหึมานั้นขึ้นในที่สุด เย่ฉางชิงก็อดถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอกมิได้
“ในที่สุดก็มาถึงเสียที!”
เมืองเซียนเหริน เปรียบเสมือนอสูรยักษ์ยุคบรรพกาลที่หมอบซุ่มอยู่ท่ามกลางผืนทรายสีเหลืองอันไร้ที่สิ้นสุด ทั่วทั้งเมืองปรากฏสีเหลืองดินเข้มขรึมที่ผ่านการกัดกร่อนของลมฝนมานานปี