เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 210 ตักดินหนึ่งชาม
......
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าจักรพรรดิอสูรกำลังจะถอยร่นจนสุดทางนั่นเอง ภาพมายาพยัคฆ์ขาวก็พลันแหงนหน้าคำรามลั่นฟ้า กรงเล็บแหลมคมฉีกกระชากห้วงมิติตะปบเข้าใส่ใบหน้าของจักรพรรดิอูโดยตรง ทุกแห่งหนที่พาดผ่านล้วนทำให้ทางช้างเผือกม้วนกลับ กาลเวลาและมิติบิดเบี้ยว
ลมกรงเล็บยังไม่ทันมาถึง ยอดเขาสามลูกเบื้องล่างก็พังทลายลงเสียงดังสนั่นแล้ว
ทว่าจักรพรรดิอูกลับเพียงส่ายศีรษะเบาๆ ราวกับผู้อาวุโสกำลังมองดูเด็กน้อยที่ซุกซน
เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น ปลายนิ้วอันผอมแห้งต้านรับปลายกรงเล็บที่ใหญ่โตดุจขุนเขานั้นเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ
“ตูม——!”
คลื่นพลังที่หลงเหลือจากการปะทะกวาดผ่านไปทั่วทั้งแปดทิศ ยอดเขาสิบกว่าลูกแปรเปลี่ยนเป็นผุยผงในชั่วพริบตา
ท่ามกลางฝุ่นควัน เงาร่างทั้งสองสายยืนตระหง่านไม่ไหวติง
“อะไรกัน!” บุตรหลานเผ่าอสูรจำนวนไม่น้อย กระทั่งขุมอำนาจใหญ่จากต่างแดนต่างก็พากันตื่นตะลึง