เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 ซ่างกานจิง
......
จิ่นหลีนั่งคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพ ปลายนิ้วลูบไล้รอยสลักอันด่างพร้อยบนศิลาจารึก ในลำคอหลุดเสียงสะอื้นแผ่วเบาออกมาสายหนึ่ง “ท่านอาจารย์ ในปีนั้นศิษย์ไร้กำลังพลิกฟื้นลิขิตฟ้า ทว่ายามนี้ศิษย์มีหนทางที่จะทำให้ท่านฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้แล้ว...”
สิ้นเสียงพูด กลางฝ่ามือของนางก็ลุกโชนไปด้วยพลังวิญญาณสีอัคคี ถ่ายเทลงสู่พื้นดิน
เมื่อพลังวิญญาณพวยพุ่ง พื้นดินก็สั่นสะเทือน ดินโคลนพลิกม้วนตัวขึ้นอย่างเงียบงัน หลุมศพค่อยๆ เปิดออก กลิ่นหอมบริสุทธิ์อันน่าพิศวงสายหนึ่งลอยฟุ้งกระจายออกมา
แลเห็นเพียงโลงไม้กฤษณาที่เปล่งแสงสีเขียวเรืองรองปรากฏขึ้น แม้จะถูกฝังกลบมานานหลายปี ทว่ายังคงสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน ผิวด้านนอกส่องประกายเงางามอบอุ่นนุ่มนวล
จิ่นหลียกมือขึ้นวาดกลางอากาศเบาๆ โลงไม้ก็ลอยละลิ่วขึ้นสู่เวหา ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ฝาโลงค่อยๆ เลื่อนเปิดออก
เย่ฉางชิงหมอบอยู่บนศีรษะของจิ่นหลี ใบหญ้าสั่นไหวเล็กน้อย ชะโงกมองเข้าไปในโลงศพด้วยความใคร่รู้