เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 103 แดนมายาบรรพกาล
......
จิตสำนึกของเย่ฉางชิงเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ ชั่วพริบตาก็มาปรากฏตัวอยู่ภายในหุบเขาซิงเหอแห่งเทือกเขาพฤกษามารแล้ว
แสงอรุณยามเช้าสาดส่องทะลุผ่านม่านหมอกบางเบา ย้อมทั่วทั้งหุบเขาให้ดูงดงามราวกับความฝันและภาพมายา
ทั่วทั้งหุบเขาเบ่งบานไปด้วยบุปผาประกายดาวสีเงินอมฟ้า กลีบดอกจับตัวไปด้วยหยาดน้ำค้างใสกระจ่าง ทุกหยดล้วนสะท้อนแสงประกายเจ็ดสีออกมา
ไกลออกไป ลำธารสายหนึ่งที่ควบแน่นขึ้นจากแสงดาราไหลคดเคี้ยวไปตามหุบเขา บนผิวน้ำมีโคมดอกบัวลอยล่องอยู่ประปราย
“ศิษย์น้องเล็กคิดว่าหุบเขาซิงเหอของข้าแห่งนี้เป็นอย่างไรบ้าง?” เสียงของซิงเหอดังแว่วมาจากด้านหลัง
เย่ฉางชิงหันกลับไปมอง ก็เห็นศิษย์พี่สามกำลังยืนอยู่ข้างบัวโบราณต้นมหึมาต้นหนึ่ง
ใบบัวใบนั้นใหญ่โตดุจหลังคาเรือน บนก้านบัวมีลวดลายดวงดาวพันเกี่ยวอยู่ ส่องประกายสีเงินจางๆ ภายใต้แสงตะวัน
“งดงามมากขอรับ...” เย่ฉางชิงเอ่ยชื่นชมออกมาจากใจจริง ใบหญ้าบนศีรษะแผ่ขยายออกรอบด้านอย่างไม่รู้ตัว สูบซับปราณวิญญาณอันเข้มข้นภายในหุบเขาอย่างตะกละตะกลาม