เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 เขาเป็นของข้า เกล้าผมให้เจ้า
ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น จิ่นหลีไปสรงน้ำ ทิ้งให้เย่ฉางชิงเฝ้าห้องว่างอยู่ตามลำพัง
เรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้ มีสือเหมี่ยวเหมี่ยวคอยเป่าหูอยู่ข้างๆ นับแต่นั้นมา เย่ฉางชิงหลังจากจำแลงกายแล้วก็ไม่อาจติดตามจิ่นหลีไปสรงน้ำได้อีกเลย
ทุกครั้งก่อนอาบน้ำ ล้วนต้องถอดเย่ฉางชิงวางลงเสียก่อน
น้ำค้างยามเช้ายังไม่ทันเหือดแห้ง บนยอดเขากุยอวิ๋นปกคลุมไปด้วยหมอกจางๆ
เย่ฉางชิงนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูเรือน ใช้มือน้อยๆ เท้าคางเหม่อลอย
ทันใดนั้น เงาร่างที่คุ้นเคยสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา มิใช่จิ่นหลี มิใช่สือเหมี่ยวเหมี่ยว แต่กลับเป็นหลี่อวี้ชาง!
ห่างหายไปหลายวัน เขายังกล้ามาที่ยอดเขากุยอวิ๋นอีกงั้นรึ!
วันนี้หลี่อวี้ชางสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวนวล ที่เอวห้อยจี้หยกดังกรุ๊งกริ๊ง สีหน้าสุภาพอ่อนโยนสง่างาม บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม ท่วงท่าสง่างามเปี่ยมเสน่ห์ยิ่งนัก