เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 43 ลงจากเขาเป็นครั้งแรก
แสงอรุณแรกแย้มทอประกาย ในที่สุดจิ่นหลีก็ผลักบานประตูเรือนที่ปิดสนิทมานานหลายวันให้เปิดออก
นางบิดกายคลายเมื่อยเล็กน้อย เรือนผมดำขลับปลิวไสวแผ่วเบาต้องสายลมยามเช้า
เย่ฉางชิงหมอบราบอยู่ท่ามกลางเรือนผมของนาง ใบหญ้าทั้งสามเหี่ยวเฉาไร้เรี่ยวแรง ตลอดห้าวันมานี้เขานับว่าได้ประจักษ์แก่สายตาแล้วว่าอัจฉริยะรอบด้านที่แท้จริงเป็นเช่นไร
“วัตถุดิบใช้หมดแล้ว” จิ่นหลีตรวจนับคลังเก็บของที่ว่างเปล่า พลางพึมพำกับตนเองด้วยเสียงแผ่วเบา “ข้าต้องไปที่ย่านตลาดสักเที่ยว”
เย่ฉางชิงขยับใบหญ้าอย่างอ่อนระโหยโรยแรง
ตลอดห้าวันมานี้เขาได้เห็นจิ่นหลีกับตาตนเอง ยามเช้าตื่นขึ้นมาวาดภาพและวาดยันต์อาคม ยามเที่ยงศึกษาค้นคว้าค่ายกล ยามเย็นฝึกกระบี่และหลอมโอสถ
“สตรีผู้นี้ ไม่จำเป็นต้องพักผ่อนเลยหรืออย่างไรกัน?” เย่ฉางชิงแอบบ่นในใจ ก่อนจะพลันนึกอะไรขึ้นมาได้จึงสั่นใบหญ้าเบาๆ “เดี๋ยวก่อน ดูเหมือนนางจะยังไม่ได้หลอมศาสตรากระมัง?”