บทที่ 338 ที่นี่ไม่รับขอทาน

“ข้าทำให้พวกเจ้าผิดหวังแล้ว!”

เสียงร้องสะเทือนใจของอาจารย์ใหญ่สั่นเครือ น้ำตาและน้ำมูกไหลอาบใบหน้า เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างไร้ที่สิ้นสุด

หลิวเอ้อร์หลงเจ็บปวดใจยิ่งนัก นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอกเสื้อ ค่อย ๆ เช็ดน้ำตาและสิ่งสกปรกบนใบหน้าเขาอย่างอ่อนโยน

ทว่ายิ่งเช็ด…ใบหน้าอาจารย์ใหญ่กลับยิ่งเลอะเทอะ คราบสกปรกผสมกับน้ำตาเมื่อถูกเช็ดจึงเหมือนโคลนตมที่ถูกขุดขึ้นจากก้นบึง

อาจารย์ใหญ่ผลักมือนางออก สะอื้นกล่าว