บทที่ 25: อาโอคิยิ: ข้ากำลังลาพัก อย่ารบกวน

บทที่ 25: อาโอคิยิ: ข้ากำลังลาพัก อย่ารบกวน

พลังอำนาจอันยากจะพรรณนาพลันระเบิดออกจากส่วนลึกของจิตสำนึก ราวกับราชันย์เสด็จมาเยือน ก่อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างตามทุกเส้นประสาท

เขายืนอยู่ท่ามกลางใจกลางพายุ เหนือศีรษะคือกระแสเจตจำนงมหาศาลที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก ใต้ฝ่าเท้าคือความว่างเปล่าอันสั่นสะท้าน

เจ็บหรือไม่?

ไม่เจ็บ

ยอดเยี่ยม! สะใจจนหนังศีรษะชาวาบ!

ความรู้สึกเช่นนั้นราวกับมีผู้ยัดภูเขาไฟลูกหนึ่งเข้าไปในสมองของเขา ลาวาเดือดพล่านกำลังไหลทะลักออกมาตามเจตจำนง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขา “มองเห็น” เจตจำนงของตนเองได้อย่างชัดเจน—มันคือเปลวไฟก้อนหนึ่งที่กำลังลุกไหวอยู่ในส่วนลึกที่สุดของจิตสำนึก

เปลวไฟนั้นไม่ใหญ่โต ทว่ากลับลุกโชนอย่างยิ่ง

หัวใจของลอร์นพลันสั่นไหว