บทที่ 17: เจ้าใช้เท้าซ้ายเหยียบเท้าขวา... แล้วขึ้นสวรรค์ไปเลยรึ?

บทที่ 17: เจ้าใช้เท้าซ้ายเหยียบเท้าขวา... แล้วขึ้นสวรรค์ไปเลยรึ?

แม้แต่ลอร์นเองยังตกใจ

เขายกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว ก่อนแทงไปยังอากาศข้างกาย

“ดัชนีพิฆาต!”

ปลายนิ้วทะลวงอากาศ เกิดเสียง “เพียะ” เบาๆ ราวกับแส้ฟาดผ่าน

ลอร์นเกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่างอีกครั้ง พลางตวาดเสียงต่ำว่า “กายาเหล็ก”

กล้ามเนื้อแข็งตัวขึ้นในพริบตา ผิวหนังราวกับถูกห่อหุ้มด้วยเกราะเหล็ก เขาเอาร่างกระแทกเสากระโดงเบาๆ เสากระโดงพลันส่งเสียงโลหะทึบหนัก ทว่าตัวเขากลับไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อย

ต่อมาคือ “กายากระดาษ” ร่างของเขาไหวเอนเบาๆ ไปตามสายลมทะเล อ่อนพลิ้วดุจแผ่นกระดาษ เมื่อผสานกับฮาคิสังเกต ความสามารถในการหลบหลีกก็ราวกับติดปีกให้พยัคฆ์