กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หมาเนสซัสสิ” เหลียงเฉินพูด
ตั้งแต่หมิงเจ๋อไปจนถึงสมาชิกทีมอีกสี่คน ต่างก็ตกตะลึงกันหมด
ทีมฝึกซ้อมและวิเคราะห์กับฝ่ายสนับสนุนที่เหลือซึ่งนั่งอยู่ในห้องพักหลังเวทีก็ตกตะลึงเช่นกัน
“เฉิน... พี่เฉิน” เสี่ยวอู่พูดตะกุกตะกัก “ผมรู้ว่านายกับ... เอ่อ อันบีซิน สนิทกันดี แต่... ปล่อยเกมแบบนี้มัน... ชัดเกินไปไหม?”
พูดจบเขาก็รีบแก้ตัวทันที “แน่นอนผมไม่ได้สงสัยว่าหมาเนสซัสจะไม่ไหว! ไม่ได้บอกว่านายไม่ไหว! ผมเชื่อในฝีมือของนายเต็มที่! แต่... คนอื่นอาจไม่คิดแบบนั้นไง คนอื่นต้องคิดมากแน่ ๆ!”
“ใช่แล้วโก่วจื่อ คิดให้ดี ๆ ก่อน!” คาร์ซาก็ช่วยเตือน
ไอคอนไม่พูดอะไร ได้แต่ยิ้มโง่ ๆ อยู่ตรงนั้นไม่หยุด