กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พวกนายคิดมากไปเอง”
เหลียงเฉินกลอกตาพูด จากนั้นมองไปที่เหลิ่งเส่า “ถ้าภายในหนึ่งปีเธอเล่นเป็นตัวสำรองให้นายได้ล่ะก็นะ นายต้องกลับไปคิดดี ๆ แล้วว่าตัวเองควรเลิกแข่งหรือยัง เก่งได้แค่ระดับนั้น”
“ก็จริง” เหลิ่งเส่าพูดขึ้นอย่างเพิ่งนึกได้ “ถ้าคิดจริง ๆ ผมน่าจะเป็นลูกศิษย์คนโตของนาย งั้นเธอก็ต้องเป็นรุ่นน้องสาวของผมสินะ?”
“พรืด————!!!”
เหลียงเฉินพ่นน้ำต้มสุกที่เพิ่งดื่มเข้าไปเต็ม ๆ ใส่ตัวเหลิ่งเส่า ส่วนคาร์ซานอนกอดพุงหัวเราะจนจะเป็นจะตายอยู่บนเตียงแล้ว
“หัวสมองเล็ก ๆ ของนายนี่มันแปลกดีนะ” เหลียงเฉินพูดพลางอ้าปากค้าง “ผมไปพูดตอนไหนว่าฮุบนายเป็นลูกศิษย์”