กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นายอย่าเข้าใจผิด ผมเป็นคนมีหลักการนะ”
ตอนก้าวเข้าไปในลิฟต์ เหลียงเฉินพูดแบบนั้น
หลินเสี่ยวถงชำเลืองมองเขา “ฉันพูดอะไรหรือเปล่า?”
เหลียงเฉินลูบจมูก รู้สึกว่าตัวเองออกจะแก้ตัวเกินเหตุไปหน่อย จู่ๆ ก็เขินขึ้นมา
เขาเป็นคนมีหลักการจริงๆ นั่นแหละ
แต่ต่อให้มีหลักการแค่ไหน มาอยู่ต่อหน้าสถานการณ์แบบนี้ ก็เกรงว่าจะเป็นนักบุญไม่ได้
เหลียงเฉินนั่งอยู่บนเตียง นิ้วลากไปมาบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างไร้จุดหมาย แต่ใจไม่ได้อยู่กับมันเลยสักนิด
หลินเสี่ยวถงกำลังอาบน้ำ ในห้องน้ำมีเสียงน้ำไหลซู่ๆ ดังออกมา
ประเด็นคือห้องน้ำของโรงแรมนี้ไม่มีกำแพง แค่กั้นเป็นพื้นที่เล็กๆ ด้วยกระจกฝ้า พอมีคนอาบน้ำอยู่ข้างใน คนข้างนอกก็จะเห็นเงาร่างรางๆ